خدای من خدای دیگریست.خدای من خدای زیباییست خدای بخشش و خدای دوستیست. خدای من خدای جبار نیست .که من را افرید .و میدانم که دوستم دارد. خدای من بر خلاف خدای خیلی از انسانها خدای گریه و زاری نیست خدای من خدای شادی .خدای زیبا و دوست داشتنیست.خدای من خدای قهار نیست که دوستش دارم و میدانم او نیز بندگانش را دوست دارد.هر روز صدایش میزنم خودش خوب میداند . که احتیاج به ریا و تزویر نیست.خوب میداند صدا زدنش از روی ترس نیست که او رعوف ترین است.و نگاهم به او به عنوان یک بنده نگاه متفاوتیست.هیچ گاه برای صدا زدنت وقتی نشناختم .که هر زمان احساس تو را داشتم با تمام قلبم احساست میکنم.من تو را در خانه  در کار در مسافرت هر زمان اراده کردم صدا زدم.غروب افتاب و طلوع خورشید نتوانستند زمان صدا زدنم را تعین کنند که من بنده توام. و هر زمان بخواهم تو را صدا میزنم. دیگران با بانگهای بلند نمیتوانند تو را به من بشناسند . که من خود توام.و تو خود من.. که اگر خوب بنگری خدا را میتوانی  در جای جای این جهان ببینی.و من جز کوچکی از جهانم.هر گاه گناهی به نظر بزرگ انجام داده ام . با خودم خلوت کردم اهنگی زیبا گذاشتم ارامشی زیبا یافتم خدا را ان زمان احساس کردم. که به من نزدیک است از او  خواستم اگر کارم گناهی بزرگ بوده مرا به خاطر ان ببخشد که من بنده او هستم او مرا خلق کرده است .مگر میتواند مخلوق خود را دوست نداشته باشد و از گناهش نگذرد.هر زمان وجدانم ناراحت است  فهمیدم خدایم  ناراحت است ..که وجدانم ندای قلبم است.خدای من خدای ارامش است .خدای من خدای تفکر است خدای من خدای اندیشیدن است خدای من خدای بزرگ دیدن است . خدای من خالق است . عارف است. عادل است .خدای من خدای عشق است........................................................تا بعد

آن قدر در وصف مادر گفته اند که دیگر نیازی به نوشتن نیست . آن قدر بزرگ است که زبان قلم قادر به توصیف او نیست . چه سعادت بزرگیست مادر بودن . مادری که فرشته های بهشت به پای او بوسه می زنند ، و چه زیباست مهر مادری که در تمام موجودات زنده مشاهده می شود .

روی میز اطاق کنار دستم پر شده از گاغذهای باطله.انگار هیچ حسی برای تمیز کردن وجود نداره..امشب فکر میکنم یه مقدار تب دارم واین قوز بالا قوز شده.پرونده ماه خرداد بسته شد و تا چند روز دیگه ماه تیر شروع میشه .ماه تیر ماه تولد منه.هر سال نزدیک تولدم که میشد حس خوبی داشتم ولی حالا یه حس غریبی تو دلم میگه امسال تفاوت زیادی با سالهای پیش داره.نمیدونم چه تفاوتی ولی این حس منه...هزار دفعه میز کار وبلاگم رو تمیز میکنم و از نو مینویسم کلمات امشب از من فرار میکنند ومن خسته تر اونم که در تغیب و گریز این بازی صفحه کلید کیبردم رو به عرق بندازم.بعضی از شبها چنان در صفحه کلید کیبردم غرق میشم که تمام کلید ها جای خودشون رو خیس میکنند.صدای پای رهگذری که از کنار اطاقم  رد میشه تمام افکارم رو به هم میریزه انگار در اینموقع شب بهترین زمان برای قدم زدن و تنهایی باشه و فکر به گذشته ها و تصمیم برای اینده......من همیشه به گذشته با لذت یاد کردم که نه فکر کنید همه گذشته زیبا بوده.ولی شخصا هر زمانی به گذشته فکر میکنم لذتی وصف نشدنی تمام وجودم رو میگیره..خاطرات گذشته مثل سایه با من هستند گاهی جلو و گاهی از پشت سر .ولی قدم به قدم من نیستند که با گذشته زندگی نکردم.به اینده فوق العاده امیدوارم.که حس میکنم بعضی وقتها راست راستی خواستن توانست است.که اعتراف میکنم نه همیشه....که همیشه هدف مشخص نیست  .که همیشه فرصتش نیست.....زمان و ثانیه ها سرعت گرفتن اعتراف میکنم که هیچ گاه به سنم فکر نکردم .که هر زمانی جسته گریخته فکرم رو مشغول میکنه حقیقتی تلخ در کنارم حس میشه که سن تو پسر از ۳۰ رد شده .ولی خوشحالم که گذر زمان رو تا به حال احساس نکردم نمیدونم بد بوده یا خوب؟ولی احساس بدی ندارم...که تا به حال هر چی رو خواستم (از نوع شدنی) خودم به دست اوردم.واین خواستنها چنان فکرم رو مشغول کرده که گذشت زمان را نفهمیدم..نمیتونم بگن هر چی رو خواستم به دست اوردم ولی سعی خودم رو کردم..چیزهای با ارزشی رو هم تواین زمان از دست دادم که هیچ وقت جبرانی واسه اونها نیست....وچه انسانهایی دانسته و ندانسته از من دور شدن شاید تا ابد .....که اعتراف میکنم دوستی های بزرگ با دور شدن ها پایان نمیابند که سخت و محکم تر میشوند وهر چه زمان طولانی تر شود روح انها به هم نزدیکتر میشود....که برای دوستی و دوست داشتن روح انسانها در اولویت است . .........................................................................تا بعد

ما ادمها همیشه تا میتونیم و سرمون خلوت میشه قضاوت در مورد دیگران رو یادمون میاد.خودمون رو قاضی میکنیم .تصمیم میگیریم محکوم میکنیم و تبرعه....این خصلت همه ما ادمهاست که یک تنه قاضی میریم..........اصلا هم دوست نداریم در مورد خودمون قضاوت بشه...وقتی از جایی میشنویم که در مورد خود ما حرفی زده شده فورا انگ غیبت رو میچسبونیم..یه دوستی میگفت غیبت ودروغ  نمک مسلمونیه.....شاید حق با اون باشه . راستی وقتی قاتلی جنایت میکنه قاضی حکم به قصاص میده .وقتی انسانی دزدی میکنه قاضی حکم به زندانی شدن اون میده...وقتی نقص عضو میکنی حکم به مجازات میشه.یه سوال ؟ قضاوت در مورد اشخاصی که تفکر مخربی دارند ولی در ظاهر انسانهای سالمی هستند چیست.قضاوت در مورد انسانهایی که در ظاهر چشم پاک هستند ولی در باطن نگاههای مسمومی دارند چیست .قاضی در مورد این انسانها چطور حکم صادر میکنه؟ حکم قاضی چیست وقتی که کسی در عالم جسم انسانی صادق و راستگوست ولی روح او در فکر دزدی و غارت..............راستی در این موارد چگونه حکم میکنیم......؟؟؟؟؟تا بعد.

اندر احوالات این جماعت تازه به دوران رسیده .هر چی بنویسی کم نوشتی..این جماعت گیج وپر مدعا که تازه به نواعی رسیدن و از برکت این ممکت که  تا تقی به توقی میخوره قیمت گاو وگوسفند توی ده سر به فلک میزاره به اندازه ای که بتونی باهاش توی شهر یه ماشین و یه خونه بخری. ادمهایی که تا دیروز از بوی پهن گاو و گوسفند مست میشدن حالا چنان از عطر جورجیو و والنتینو حرف میزنند که انگار مامان بزرگشون سهامدار شرکت عطر سازیه...ادمهایی که فقط حرف میزنند و یک حرکت مثبت انجام ندادند .ادمهایی که مغزشون در سن ۴سالگی از کار افتاده...ادمهایی که چشماشون مثل وزق بازه و  زبونشون تابع مغزشون نیست..ادمهایی که عالم وادم رو بنده نیستند...ادمهایی که حالا از برکت این تق و توقها جیبهاشون پر و مغرشون خالی شده...ولشون کن امشب حسابی دستشون شاکی بودم...اصلا چی نوشتم...به کسی بر نخوره ها..........تا بعد ..................................خوب

از اول هفته تا حالا همش بد میارم تازه به خودم میگم نه درست میشه اینها تلقینه پسر.......از جمعه که به خاطر یه کار کوچیک رفتم پیش خانم اخوندی کارم که تموم شد برگشتم اون و شهر به موبایلم زنگ میزنه که بیایید درب خونه یه چیزی رو یادتون رفته .هر چه به موخم فشار اوردم نفهمیدم چی رو جا گذاشتم اصلا من داخل خونه نرقتم که چیزی رو جا بزارم از این طرف شهر تا اون طرف شهر بگاز برو تازه خانم در خونه رو باز میکنه میگه میخواستم سررسید امسال رو که یادم رفته بهتون بدم ...........شنبه صبح میخوام برم مغازه سویچ ماشین رو گم کردم هر چی دنبالش میگردم نیست که نیست تازه بعداز نیم ساعت گشتن دیدم تو دست خودم بود ...خنگ شدم شاید..........در مغازه هم تا دلت بخواد ادمهایی اومدن که اصلا حوصله دیدنشون رو نداشتم.وای که چقدر پر چونه هستن بعضیها....یه خانمی اومد که ریملی که از شما خریدم خشک شده.خیلی ناراحت شدم اخه مگه میشه داشت حسابی تو ذوقم میخورد که یه دفعه پرسیدم چند وقته.. خانمه گفت یه سال پیش... گفتم برو خانم دلت خوشه به خدا..یک شنبه ماشین رو دام کارواش  بر میگشتم خونه پشت چراغ قرمز دوتا از بچه هایی که ادامس میفروشن از شانس بد من اون روز شیشه پاک کن دستشون بود تا اومدم حرف بزنم شیشه پاک کن رو پاشید روی شیشه جلو ....تا اومدم بگم نه...دیدم اون یکی هم شیشه عقب رو دستمال میکشید.خوب دیگه کاراز کار گذشته دست کردم تو جیبم پونصد تومنی بدم بهش دیدم اخم کرده که اقا ما دو نفریم.. ای با با... باشه یه هزاری دادم ...شیشه جلو پر از لک.. شیشه عقب  افتضاح  همیشه این چراغ قرمز چهار راه یه ساعت طول میکشید نمیدونم چی شد مثل برق گذشت حالا پشت سر من ماشین بوق میزنه اینها هم هی کثیف ترش میکنند .تازه از چراغ قرمز رد شدم نگاه به پشت میکنم ای با با برف پاکن عقب ماشین رو بلند کرده نخوابونده . حالا کنار خیابون ...  برف پاکن رو خوابندم و به خودم فحش میدم .دیشب یه فیلم ترسناک از ودیو کلوپ گرفتم که ببینم  فیلمو دیدم و تا صبح نتونستم بخوابم.اخه یکی نیست بگه پسر تو که تا صبح قراره بترسی واسه چی فیلم ترسناک میبینی .تازه واسه فروشنده فیلم افه میایی که استاد فیلمهای خفنی...بگذریم صبح که با مصیبت بلند شدم سردرد داشتم .مگه این سردرد لعنتی ول کن ماشد .نه که نه تا خود ظهر. تو این سر دردی یکی بهم زنگ زد یه چیزی بهم گفت که تا ته استخونم سوزوند این دختره هم نقطه ضعف ما رو میدونه.باشه تابه وقتش حال تو هم رو بگیرم  .....حالا از همه بدتر کولر مغازه خراب شده. ای بابا چرا باد گرم میزنه ..از گرما مردیم به خدا...................................................

لحظه هایی در زندگی وجود دارد که همه ما خسته از گذر زندگی یک جایی توقف میکنیم برای استراحت.و نیم نگاهی به عقب که چه کرده ایم و نگاه به افقهای جلو که چقدر راه نرفته را هنوز طی نکردیم.ولی شاید هیچ کدوم از ما از خودمون نپرسیدیم که من کی هستم ایا من مسعود شصتچی کارمند ساده ثبت احوال هستم که ناخواسته وارد این راه شدم اصلا شاید من اشتباهی اینجا باشم..انسانها گاه فراموش میکنند که اصلا دلیل انتخاب شدنشان کاملا تصادفی بوده و این مسیر زندگی اصلا مسیر درستی برای انها نبوده که به اشتباه وارد  شدن حال به اشتباه خود یا به حماقت دیگران .مصداق این جمله که من شاید اشتباهی اینجاباشم .که کم نیستیم انسانهایی که به اجبار یا از روی نادانی خود یا دیگران در مسیری قرار گرفتیم که مسیر درستی نیست.وگاهی فراموش میکنیم که کی بودیم و کی هستیم و.مجالی برای فکر کردن به این که خیلی از ما ها در جایی که هستیم ایا اشتباهی نیستیم.ایا ما همون مسعود شصتچی کارمند ساده اداره ثبت احوال شیراز نیستیم که تصادفی وارد ماجرا شدیم؟........................................................................تا بعد

سلام....... سال نو به همه مبارک ...............................تبریک سال نو به همه شما .تبریک به همه اونهایی که دوستشون دارم.تبریک به اونهایی که خواسته یا نه خواسته به وبلاگ من سر زدن..ممنون دوستان.....تبریک به اونهایی که به وبلاگ سر زدن ولی نظر ندادن . شما رو هم دوست دارم....تبریک به اونهایی که به وبلاگ من سری زدن و حرفهای بد نوشتن.شما ها هم خوبید دوستون دارم ....ودست اخر سال نو مبارک به همه اونهایی که به وبلاگ من سری زدن و بر من منت گذاشتن و نظر دادن .....اعتراف میکنم که وبلاگ پر نظری ندارم.ولی همیشه دوست داشتم که وبلاگم خوب و دوست داشتنی باشد..................................تا بعد 

باز به اطراف نگاه میکنم اعتراف میکنم که چند وقتی نتوانستم خوب ببینم حالا که دارم مینویسم زمستان با همه سر سختی و لجاجت کم کم رخت میبندد.هر چند که به اعتقاد خیلی زمستان فصل زیبایی است ولی به اعتقاد بنده دل گیر خسته کننده و کمی دیر گذر است.در هر حال وقت گذر از زمستان و رسیدن به زیباترین فصل سال است. میگویند ادمها از نظر روانی در فصل بهار عوض میشوند و من این نظر را قبول دارم که انسانها در فصل زیبایی زیبا میبینند. زیبا میپوشند .سعی میکنند زیبا حرف بزنند.والبته فصل بهار فصل دوباره دوست داشتن است.دوست داشتن ادمهایی که بنا به دلایلی از ما دلگیرند یا ما از انها دلگیر.فصل بهار فصل مسافرت است به کجا؟؟؟به جاهای ندیده پیش ادمهای تازه و دور شدن از تکرار مکررات.لمیدن در کنار دریا یا ایستادن در کنار کوه یا نشستن در کنار کسی که دوستش داری یا نگاه کردن به انتهای دشتی  که ارزو داشتی قدرت ان را تا انتهای ان دشت بدوی.و زمانی برای فکر کردن به این که سالی که گذشت چگونه سالی بود.........و تصمیم برای سال جدید ودوباره دل به دریا زدن..که چه لذتی دارد موفقیت......که خواستن توانستن است وبس......که فصل بهار فصل خواستنها دوست داشتنها. ارزو کردنها .بخشیدنها و دلبستنهاست................................تا بعد.

این تیتر روزنامه جام جم به تاریخ چهارم بهمن ۱۳۸۶ بود.سجاد هاشمی وبلاگ نویس کوچولوی ما در سن ده سالگی بعد از یک دوره بیماری در بیمارستان در گذشت..به همین سادگی...او در وبلاگش نوشته امیدوارم زودتر خوب بشم و برگردم مدرسه...سجاد هاشمی بچه مشهد بود ...و فقط ده سالش....داشتم وبلاگشو میخوندم چقدر کودکانه و زیبا.متن کارنامه.قهرمان کوچولو.کبوتر رضا و تقدیم به گل نرگس..شما هم به وبلاگش یه سر بزنیدwww.saj85.blogfa.com

مينويسم براي گرامي داشت لحظاتي كه بي رحمانه، به خاطر غفلتم و شايد هم جبر زمانه كشته شدند...

منو درگیر خودت کن..تا جهانم زیرو رو شم...تا سکوت هر شب من...با هجومت زیرو رو شم...بی هوا بدون مقصد..سمت طوفان تو میرم...منو درگیر خودت کن..تا که ارامش بگیرم...با خیال تو هنوزم مثل هر روز و همیشه.هر شب حافظه من پر تصویر تو میشه......با من غریبگی نکن...بامن که در گیر توام.چشماتو از من بر ندار من مات تصویر تو ام........تو همینجایی همیشه..با تو شب شکل یه رویاست..اخرین نقطه دنیا..جهان من همینجاست..تو همینجایی وهر روزمن به تنهایی دچارم...من نزدیک خودم کن.تا تو رو یادم بیارم..با خیال تو هنوزم مثل هرروز وهمیشه..در شب حافظه من پر تصویر تو میشه.....................

اصولا خیلی از حرفها را نمیشود به کسی گفت .به کسی بگویی.به تو میخندند. میگویند ولش کن حدیثش را همه میدانند رفیق باده وجام است.دیوانه شده.بچه شدی.حرفت را بر در و دیوار مینویسند.حرف از خود ودوست زدن پیش دیگران سم است به خود زدن.در گذر این اتفاقات همیشه از طرف او نادیده گرفته شدن عذاب اور است.حس اینکه تو را دوست ندارد به تو ایمان ندارد هم درد تو نیست یار تو نیست عذاب اور است...خواستی اینگونه باشم.شدم...میبینی هستم در اغوشم بگیر. تا حس کنم دوستم داری.گرمای بدنت را حس میکنم..شیرینی لبانت را با تمام وجودم مزه مزه میکنم.خواب نیستم؟؟؟هیس...هیچ نگو ..بگذار هر چه که هست بماند.من اینگونه دوست دارم...گرمای وجودت  به من جان دوباره داده.مثل گرمای اسفند ماه که بهار را زنده میکندارام ارام در گوشم نجوا کن که هر گز ترکم نمیکنی.ترسم را بگیر.اه..ارام شدم دلم میخواهد تا قیام قیامت در اغوشم باشی.تو را با چه عوض کنم؟؟؟؟؟با خودم؟/ تو منی..و من تو شدم.  به همه بگویید بایند من سلطان جهان شده ام.نه ارامشم را به هم نزنید.من او را تازه یافته ام .تو و تنهایی را دوست دارم.گوش کن صدای جیر جیرکها بلند شد.مگه شب شده.نگاه به دور دست پنجره انداخته ام.اتشی روشن است.بی خیال به تندی اتش عشق من وتو نیست.سرم را دو باره بر روی سینه ات گذاشتم.بگذار بخوابم تو که پیشم باشی دوست دارم تا ابد بخوابم.نه خواب نیستم صدای قلب تو مثل اهنگ زیبایی میماند که هر لحظه وجودم را سیراب میکند .من بدون تو میمیرم.نترس این سرنوشت دوست داشتنی من است

حالا که دارم مینویسم ..سعی بر این دارم که گذشته را به خاطر نیاورم.پاداش من از گذشته سکوت حال است .سکوت برای ان چیزی که میدانم و نمی توانم به زبان اورم.من از نگاه او میفهمم که دروغ میگوید.و او نمیداند که من میدانم.واین غذاب اور است.وقتی که در چشمانش نگاه میکنم و او ارام ارام دروغ میگویدو من را نگاه میکند او نمیداند که من باور نمیکنم.چه کنم که نمیتوانم بگویم.......من حرفهای تو را باور ندارم...پاداش من از سالها دوست داشتن شنیدن دروغ دروغ و دروغ است....تحمل میکنم چرا که خودم را مقصر میدانم..لب فرو بسته ام و هیچ نمیگویم چرا که خود کرده را تدبیر نیست....حال که کس دیگری را به جای من دوست داری.حال که دلت برای شخص دیگری تنگ میشود..حال که یواشکی به خاطر دیگری دستت به طرف تلفن میرود...گذشته را به یاد میاورم که زندگیم بودی و نفهمیدی.....

همه میگویند تنهایی ام از جنس تنهایی آدم نیست" من از دل سپردگان هیچ مکتبی نیستم ...و خوب میدانم این آدم را ویران میکند

ای همراه بهترین روزهای زندگیم

روزی از روزها برای تماشای طلوع خورشید از خواب بیدار شدم....وه.زیبایی افرینش خداوند خارج از دایره توصیف بود..همانطور که نگاه میکردم خدا را به خاطر افرینش ان همه زیبایی می ستودم..

هيچ از خود پرسیده ای نكند در انتظارت بپوسم نكند در تشويش گذراندن روزي ديگر بي تو، چشمانم را باز كنم مي ترسم در اين روزهاي رنگارنگ پائيزي، اشك در چشمانم حلقه زند و هيچ نبينم مي ترسم در شكوه همنوايي رعد آسمان و فرياد خشك خاك، گوشهايم كر باشد و چيزي نشنوم خدا نكند كه مرگ من، پل رسيدن تو باشد من گناه شهر را، تنهايي پيردختر همسايه را نباريدن باران را و دلتنگي روزهاي باراني را به نيامدن تو ربط داده ام من خم شدن قاصدك را زير خروار خروار پيغام به دير آمدن تو نسبت داده ام از تو مي نوسيم از دوري ات، جداييمان حقارت بي تو ماندنم از رفتنم و به جا ماندنت تو در كوير بيكران هراس و وحشت بر بيراهه هاي حيرت و در پيچ هاي ناتمام جاده هاي غربت ماندگار شدي و مرا فرستادي در عذاب جهنم اين بهشت بي دردي علفزارهاي سرسبز و تازه ساقه ترد علف برايم چيدي و جامهاي پي در پي لذت پر كردي و ندانستي كه طعم شيرين شربت و شراب گلويم را مي سوزاند و لبانم تلخ مي شوند حرف مي زنم و حرف مي زنم از تو مي گويم روزهايي كه در آينه به هم خواهيم رسيد سر در هم فرو مي بريم و بر سنگريزه هاي كف دست زمين هم خيره مي شويم _ همه شيشه ها را مي شكنيم... دستهايمان را در هم گره مي كنيم و مشت هايمان را بر صورت آفتاب مي كوبيم _ چه بي حيا مي سوزاند... آنقدر مي گويم و مي گويم كه نمي گذارم مثل سكوت بر لبانم بنشيني آنچنان وسوسه شده ام كه طاقت گوش دادن به حرفهايم را ندارم، تا ببينم پنهان در آغوش كلماتم چه بال و پر مي زني در همه لحظاتم جاري هستي... و من تنها به چند لحظه با تو بودن مي انديشم تنها به چند لحظه با تو بودن قانعم مرگ عطر ياس بگذار بيايم مهلتم ده تا بيايم فرمانم ده تا بيايم اسمم را صدا كن بگذار بيايم تمام........

                                                                                                                            

در ایینه نگاه کن....رد پای گذر ثا نیه ها را بر چهره ات می بینی؟............................و تو از گذر این ثانیه ها چه نصیبی داری؟.....جای خالی عکسهای پاره شده در دفتر خاطرات زندگی ات.که یادگار یک عشق کهنه است.و اما تو...؟؟؟؟ایا واقعا عاشق بودی و یا کودکانه های روزمره زندگی را عشق پنداشتی..راستی تا به حال عاشق شده ای........میدانی عشق کدام رنگ  این نقاشی دروغین است؟نه

.سلام......حالا بازم دارم مینویسم.......خاطرات گذشته رو مرور میکنم....ودست به قلم بردم.ای قلم عزیز تو تنها کسی هستی که همه چیز رو میدونی تو در تمام لحظه های دل تنگی تنها شاهد بغضها و گریه ها بودی ..............تو چه طاقتی داری...........خسته نشو از نفس  نیفتی به تو قول میدم این بغض اخر باشه...قصه ما داره تموم میشه...نمیدونم شاید چند سطر دیگه باقی نمونده ..........تو کمک کن .....قلم عزیز.یار دلتنگی.سنگ صبور تو همه چیز رو میدونی ......بزار چشمام رو ببندم وفکرم رو ببرم اون جایی که دوست دارم....خدایا .چه زود گذشت .من لذت با او بودن رو با دنیا عوض نمیکنم....خدایا چه روزگاری دارم..روحم با توست عزیزم تا انتهای زندگی...تا زمانی که مرگ من رو از تو جدا کنه....مینویسم که یادم نره...دوست داشتن رو که من تا دنیا دنیاست بی تو انگار تنهای تنهام..........همین

هرگاه دلم رفت محبت کسی را به دل بگیرد تو او را خراب کردی.خدایا به هر چه دل بستم تو دلم را شکستی .عشق هر کس را به دل گرفتم تو قرار از من گرفتی.هر کجا خواستم دل مضطربم و درد مندم را ارامش دهم.در سایه امیدی وبه خاطر ارزویی برای دلم امنیتی به وجود اورم تو یکباره همه رابر هم زدی ودر طوفان های وحشت زای حوادث رهایم کردی .تا هیچ ارزویی را در دل نپرورم وهیچ خیری نداشته باشم وهیچ وقت ارامش وامنیت را در دل خود احساس نکنم .........ولی باز خدایا از تو میخواهم امنیت و ارامش را به من عطا کنی من به جز تو محبوبی ندارم .تو این چنین کردی و من به رضای تو راضیم.خدایا تو به من اموختی که به کسی به جز تو دل نبندم....خدایا ترا به خاطر همه نعمتهایت که نمیبینم وبه من عطا کردی شکر میکنم.و میدانم  در درگاه تو  کم لطفی زیاد کرده ام مرا ببخش.

شب انگار دست از لج بازی بر نمیداره.شروع یک شب خوب برای ما انگار خواب و خیال شده.

همیشه برای به دست اوردن کسی که دوستش داری نمیتونی  صاحبش بشی ....گاهی وقتها لازمه که ازش بگذری تا بتونی صاحبش بشی...هرگز به خاطر غمها گریه نکن. نگذار این زمین پست شنونده  اواز غمگین دلت باشد..............................